nieuws

Unilever: 5 verschillen in levensmiddelenwetgeving tussen Nederland en België

Wetgeving & Toezicht

Unilever: 5 verschillen in levensmiddelenwetgeving tussen Nederland en België

Unilever heeft baat bij het zoveel mogelijk gelijktrekken van levensmiddelenwetgeving in Europa. Maar dat is nog lang niet altijd en overal het geval. Tussen Nederland en België zijn er nog behoorlijk wat verschillen, ervaart manager levensmiddelenwetgeving Unilever Benelux Yvonne Dommels.

Unilever heeft te maken met drie niveaus van regelgeving: wereldwijde, Europese en lokale wetgeving. “Voor ons is het daarom heel fijn als er veel harmonisatie is”, vertelt manager levensmiddelenwetgeving Unilever Benelux Yvonne Dommels op het Food Law Event dat plaatsvond op 21 juni. Dommels’ gedachte is een wens. De realiteit is dat er zelfs met buurland België nogal wat zaken anders zijn dan in Nederland. 5 verschillen in levensmiddelenwetgeving en interpretatie tussen Nederland en België.

1. Lactosevrij

De claim lactosevrij valt niet onder Europese regelgeving. De uitzondering is zuigelingenvoeding die onder de Europese richtlijn 2006/141/EG valt. De Belgen hanteren deze richtlijn voor al hun voedingsmiddelen. Dit betekent dat een eindproduct niet meer dan 2,5 milligram lactose mag bevatten per 100 KJ om het label lactosevrij te voeren. In Nederland ontbreekt regulering voor eindproducten. Lastig voor een multinational als Unilever, want Brussel lijkt voorlopig geen prioriteit te geven aan het instellen van een Europese norm voor lactose.

2. Zonder toegevoegde suikers

‘Met stevia-extract’, ‘met natuurlijke zoetstof’ en ‘gezoet met natuurlijke ingrediënten’: deze uitingen zal de consument met enige regelmaat tegenkomen op voedingsmiddelen in Nederlandse supermarkten. Diezelfde consument kan in België lang zoeken naar deze producten met deze bewoordingen, maar hij zal ze niet vinden: ze zijn namelijk niet toegestaan. Unilever dient met dit soort zaken nadrukkelijk rekening te houden bij etikettering. ‘Zonder toegevoegde suikers’ is een andere bekende claim.

Maar let wel op de verschillen tussen Nederland en België, waarschuwt wetgevingsdeskundige Yvonne Dommels. In Nederland mogen fabrikanten wel zoetstoffen toevoegen ter vervanging van suiker, maar in België niet. De Belgische wetgever ziet een zoetstof “als een levensmiddel die voor zijn zoetkracht wordt gebruikt.” En de claim ‘zonder toegevoegde suikers is daarom verboden voor producten die zoetstoffen bevatten. Unilever wordt zo gedwongen verschillende interpretaties op etiketten te gebruiken voor dezelfde producten.

3. Roomijs

Nederland springt soepeler om met de benaming ‘roomijs’ dan België. In dat laatste land mag een product roomijs heten als het minimaal 8% melkvet bevat, bij ons is dat 5% melkvet, legt Dommels uit. “Dit is erg lastig voor ons omdat we met Europese recepturen (5% vet,red.) werken. De vraag is: wat doe je in zo’n geval: pas je je aan aan het strengste land of ga je werken met twee soorten benamingen?” Voorlopig doet de multinational het laatste.

4. Mayonaise

De eisen voor mayonaise in België en Nederland zijn gelijk: een totale hoeveelheid van 70% vet en minimaal 5% eigeel. Wil een fabrikant de term ‘traditioneel’ toevoegen aan een pot mayonaise bestemd voor de Belgische markt, dan veranderen de zaken. De saus moet dan een totaal percentage van minimaal 80% vet bevatten en een minimaal eigeelgehalte van 7,5%.

5. Bouillon

Nederland kent geen lokale wetgeving betreffende bouillon. Het baseert zich op wat de Europese branchevereniging voor culinaire producten, Culinaria Europe zegt over bouillon: minimaal 50 milligram stikstof en maximaal 12,5 gram zout per liter.

België kent wel lokale wetgeving en beschrijft in het Koninklijke besluit betreffende vleesextract, vloeibare aroma’s, strooiaroma’s, soepen en bouillons wat de voorwaarden zijn van de laatste smaakmaker. Zo moet het stikstofgehalte meer dan 350 milligram per liter zijn, dient het gehalte aan aminozuurstikstof meer dan 210 milligram per liter te zijn en mag het natriumchloridegehalte de 12,5 gram per liter niet overschrijden.

Etiket

Om dan toch zo veel mogelijk regelgeving te harmoniseren richt Unilever zich op het etiket. “Dat betekent dus dat je werkt met andere benamingen op één verpakking”, vertelt Dommels. Om in Europa meer harmonisatie in wetgeving te bewerkstelligen, werkt Unilever samen met brancheorganisaties, aldus de wetgevingsdeskundige.

Zuivelsector

Marieke Lugt van FrieslandCampina herkent zich in het verhaal van Unilever Benelux. In de zuivel is ook heel veel regelgeving nog niet geharmoniseerd, het gaat dan bijvoorbeeld over zaken wanneer je een product room of yoghurt mag noemen. Harmonisatie mag dan aanlokkelijk zijn, zeker voor multinationals als FrieslandCampina en Unilever, het kan er ook voor zorgen dat de eigen liberalere (betere) wetgeving verloren gaat, plaatst Lugt een kanttekening.

Foto's

Reageer op dit artikel